Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar...

Ankara’ya öyle yakışırdı ki kar

Asfaltlar ışıldar, buz tutardı resmi yalanlar

Kimse keman çalmaz belki ama çok keman çalınsın bağlarında diye yapılmış

Gri sisli binalar

Alnının ortasında ciddi bir devlet asabiyeti

Çok kötü günlermiş gibi en genç zamanlar

Bu zulüm bu sevda bitmezmiş

Sevmek bir halkı sevmekse aşk o zaman sevmekmiş

Biz bir şeyi delicesine severiz ama Tanrım neyi?

Kahve önü çatlak mozaik

Bel kemiğine tehdit kürsüler üstünde çok sigara içen öğrenciler

Bir daha asla yaşayamayacağı aşkları teğet geçerken

Hep onu sevmeyenleri severek

Hep onu sevenin gözlerinden kalabalıklara kaçarak

Karışarak toplumcu gerçekçi yalnızlıklara

Yüksek rakımlarda çatlamış dudaklarını bir İzmirli güzele dayatmak varken

Hep kardeş olacak değiliz ya yaşasın halkların sevgililiği

Soyut bir sevdaya beşik kertilmiş olan

Dağda çoban şehirde şark çıban sayılan

Fırat’ın büyük elleri, Ararat’ın kızgın yelleri, Çilo’nun derin nefesleri

Gülü asan kente hukuk mukuk okumaya, mümkünse o arada da memleketi kurtarmaya gelmiş Anadolu çocukları  

Ankara’ya öyle yakışırdı ki kar 

Asfaltlar ışıldar, buz tutardı resmi yalanlar

Belki balkona kar seyretmeye çıkar diye sevdiğimiz kızlar

Çok dibimiz donmuştur ve çoğu zaman bu kar mevzu kızlara yeterince ilginç gelmemiştir

Hiçbir şey kapalı bir dükkan kadar hüzünlü gelmez insana Ankara’da 

“Yoksa bugün bir hayat yaşanmayacak mı ?” duygusu çöker bütün bozkıra

Kimse keman çalmaz belki,

Belki bu film hiçbir zaman o kadar fiyakalı olmayacak ama

Hiçbir lahmacun da o okul yolundaki 3. sınıf lokantadakinin tadını vermeyecek bir daha

Çok daha iyilerini yedim sonra bizzat Urfa’da hatta

Ama hiçbirinde o kadar aç oturmadım sofraya

Ankara’ya öyle yakışırdı ki kar

Asfaltlar ışıldar, buz tutardı resmi yalanlar

Çok yabancı bir soluktu yüzü bazı bilinmez derin ıslağından anla ki sıkıldı bizim konsolosluktaki konuklar

Öyle deme Ankara’yı sevmeyene bir zulümdür bu kadar insanın neden Ankara’yı bu kadar çok sevdiğini anlamadan Ankara’da yaşamak

Yollarına hep sevdiğimiz insanların adlarını vermediler ama

Biz her duvara bilvesile onların adlarını yazarak yaşadık

Kül ve betondan mürekkep

Yaşadıkça yaşanılası gelen o tuhaf bozkır kokusunda

Ankara’ya öyle yakışırdı ki kar

Asfaltlar ışıldar,

Bir günden bir sürü gün yapan

Mesai saatlerinde hiçbir şey yapan hiçbir şey alıp hiçbir şey sunan

Rakıyı bol sulu içen dokunmasın için değil çabuk bitmesin diye devletin tekel rakısı

Hep kağıtlara bakarak hep kağıtlardan bakarak

Hem Neşet Ertaş’ı hem Bülent Ersoy’u aynı anda sevmeyi başararak  

Karısının bayat ekmeklerden yaptığı tatlıyı çok beğenmeyerek ama yine de bu tasarrufunu takdir ederek

Boynu hep kıdemli bir atkının içinde saklıyken hep bir şeylere birilerine küsmüş gibi yürüyen memurlar

Ankara’ya öyle yakışırdı ki kar

Asfaltlar ışıldar, buz tutardı resmi yalanlar

Biz şimdi kapalı bir kuruyemişçi dükkanının ki bütün plan kar altında tuzsuz ayçekirdeği çitleyip yanı sıra Bafra içmektir

Kötü ışıklandırılmış vitrininden umutsuzca içeri bakan

Kimliği gereğinden fazla sorgulanmış

“Merhaba”dan çok “Çıkar ulan kimliğini” denmiş

Yani sistem kendi verdiği kimliği zırt pırt geri istemektedir

Doğduğu yer yüzünden doğuştan kavgacı zannedilen ama pek çoğu kavgadan nefret eden kavgacı, esmer, cesur, korkak

Çoğu Kürt çoğu Türk çocuklardık

Ankara’ya öyle yakışırdı ki kar

Ha sonra belki Ahmed Arif’in aklına hiçbir şairin aklına gelmeyecek

Çünkü hiç kimse bir daha Ankara’yı onun kadar sevemeyecek

Bir şiir iştemeli

Kar altındadır varoşlar, hasretin nazlıdır Ankara

Ustam yine sen bilirsin ama hangi Aralık’ta bir şair ölmüşse

İşte o en netameli aydır bence

Ankara’ya öyle yakışırdı ki kar

Asfaltlar ışıldar, yalanlar

Şimdi ve sonra

Ne zaman Ankara’ya kar yağsa

Elim, gönlüm, çocukluğum buz tutar

                                                                  YILMAZ ERDOĞAN